Vandaag een zeer moeilijke dag. Naar huis geweest en de ene flash-back na de andere. En het ergste is dat ik het dan niet mag laten zien.Mijn moeder en oma zeggen altijd van:

- je gaat toch trouwen

- een ander kan dat eerder verwerken

- iemand van je leeftijd kan zoiets toch verwerken

- wees toch vrolijk

- je hebt toch je vriend

- ...

En als ik eens durf te wenen dan zegt mijn oma van: je mag niet wenen anders ga ik ook beginnen te wenen. Ze beseft het misschien niet maar zo is ze bezig met emotionele chantage.En mijn moeder probeert me te troosten door te zeggen dat ze gelukkig is zonder hem, maar soms doet ze meer kwaad dan goed. Mijn hart ging tekeer als kweet nie hoe wat.Ik ben vroeger terug gekomen naar ons appartementje.Ik kon het niet meer aan. Ik ben kwaad op mezelf...hoe onnozel kan je zijn, hoe kleinzerig, het probleem is weg,...

Om op familiebezoeken te gaan en zo, heb ik voor mezelf een tweede persoonlijkheid aangeleerd. Eigenlijk al van sedert het misbruik, een tiental jaren terug. Mama ook trouwens, maar sinds hij weg is, is ook die persoonlijkheid weg. Ik heb dat tweede leven wel nodig. Als het me teveel word, dan verander ik. Niet van persoonlijkheid, wel van karakter. Er is sas, en er is siska. Sas is altijd vrolijk, goedlachs, geeft de moed niet op, heeft veel zelfvertrouwen en is ook veel de persoon die bij E. of dr. F zit. Ze doen hun best om me erdoor te helpen, dus moet ik aan hun verwachtingen voldoen. Dan is er siska, het meisje dat haar gevoelens kan tonen. Ik hoop dat ik vanacht een beetje slaap, want het slechte nieuws stopt niet. Mijn aanvraag voor integeratietegemoetkoming hebben ze geweigerd wegens " te vroeg". Ik mag binnen een paar maanden terug naar de sociale dienst om papieren, naar de sociaal werkster, naar de huisarts om de papieren in te vullen...enfin, een hele rompslomp. Ik hou je op de hoogte

 

 

Superleuk gesprek gehad in de voormiddag. Mijn vriend moest opdienen en ik zat bij hem beneden. C. Journaliste van het laatste nieuws en spring in't veld kwam ook toe. Ik studeer ook pers en PR, later journalistiek en dat heeft ons aan het praten gebracht. Maar veel over werk/studies hebben we niet gepraat. Ik voel ze aan als een vriendin. Ik heb er echt deugd van gehad, en dan vanavond naar overbuur de uitnodigin gaan geven voor ons huwelijk. 't was echt een toffe dag.

Deze dag is goed verlopen. Deze voormiddag heb ik het rustig gedaan en deze namiddag heb ik samen met mijn moeder een terrasje gedaan, mensen kijken zou mijn vriend dan zeggen. Inderdaad, ik kan daarvan genieten. Niet om te roddelen, maar als bezighouding. Ik kijk naar welke kledij ze dragen, ik kijk naar de kindjes of de hondjes die mee zijn en ik geniet ervan als ik mensen met een frisse pint op een terras zie genieten. En ik ben verbrand. Moest ik bruin erdoor worden, dan zal dat een grappig zicht zijn.Een hele witte arm, en een tiental centimeter van mlijn linerarm bruin. Want zon kan helaas niet door gips heen.

 

vandaag dit gedicht geschreven, alhoewel, gedicht...het rijmt niet. Het zijn eerder hersenspinselen

 

al twee jaar therapie,

soms vervloek ik ze

waarom herinneringen ophalen door te praten

als ik alles wil vergeten

 

maar ik kan niet zonder

neem nu deze blog

een moment van erover nadenken

alles van je afschrijven

 

soms vraag ik me af

hoeveel dagen, maanden, jaren nog

hij is al van zijn straf verlost

en ik krijg levenslang

 

gelukkig heb ik ook nog mijn vriend

hij steunt me door dik en dun

ik kan hem niet geven wat hij als man verdiend

maar hij geeft me de tijd

 

ik ben zo dankbaar

dat ik jullie heb

mijn vriend, vrienden van kinderkreet, en E.

zonder jullie had ik het niet gekund

 

sas

Deze namiddag was ik uitgeput. Ik was bij mijn grootmoeder en kreeg de ene flah-back na de andere. Mijn huis zien alleen al, waar mijn vader mij tien jaar geterroriseert heeft...ik kan het niet zo goedverdragen. Ik hoop diep in mijn binnenste dat ik op mijn trouwdag genoeg moed bij elkaar heb om eens niet aan die plaats en dat gebeuren te denken. Ik wil echt niet dat mijn vader - zeker die dag niet - of de herinnering aan mijn vader boven mijn intense geluk komt te staan. Dan ben ik maar in oma's bed gekropen en geslapen tot mijn vriend me kwam halen. We zijn dan nog een uitnodiging gaan ronddragen bij familie van mijn vriend, en die afleiding heeft me goed gedaan. Na de tante had ik nog geen zin om naar huis te gaan, het was namelijk nog niet helemaal over en dan zijn we naar zijn ouders geweest. Ik heb de dag toch goed beeindigd, al had ik het niet verwacht.

Zoals eerder gezegd vandaag de opdracht gekregen van E. om een dagboek op te starten. Een gewoon dagboek raakt toch maar verloren, dus heb ik het besloten het digitaal te gaan bijhouden. Dan heb je geen kreuken en dergelijke en moet ik geen rekening houden met mijn handschrift. Vandaag een zeer zware dag gehad. Het was een dag van veel flash-backs en een zwaar gesprek met de psychologe, over onder andere een feit van een drietal jaren geleden met een collega. Iets waarvan ik dacht het verwerkt te hebben maar dan toch op een of andere dag terug naar boven komt. Dan meestal op de minst aangename momenten meest en totaal onverwacht. Toen ik mijn opdracht kreeg van het dagboek kreeg ik het wel wat benauwd.Als ik schrijf, laat ik me al snel gaan, laat ik gauw mijn gevoelens los, komt E. het te weten en kan ze erover doorvragen, terwijl ik het juist van me afschrijf om het te vergeten. Nu...dingen van me te weten komen is haar taak, dit om me beter te kunnen helpen. Wie weet word het nog wel mijn hobby een weblog bij te houden. Ik schrijf vlug terug.

 

Sas